theme wordpress
تازه ها

به قول خودشان، تحول(!) به وجود آوردند

در سیزده شماره گذشته یادداشت های روزنامه جمهوری اسلامی با عنوان: وقتی جودو اسیر سیاسی کاری شد، به اینجا رسیدیم که درخشان وارد تشکیلات اتحادیه جودو آسیا شده بود و می‌توانست از این سمت (مسئول کمیته آموزش جودو آسیا) به نفع جودو ایران بهره‌برداری کند.
در قسمت چهاردهم این یادداشت آمده است: وی در مورد ورودش به تشکیلات اتحادیه آسیا می‌گوید: «وقتی وارد صحنه شدم تازه چشم و گوشم باز شد که مثلاً در زون (منطقه) غرب آسیا هستیم (تقسیم‌بندی آسیا). خیلی سریع راه و چاه را یاد گرفتیم که گام‌های بعدی را چگونه برداریم و همین شد که در مدت‌زمان کوتاهی در اکثر کمیته‌ها مثل کمیته مسابقات، جدول، قرعه‌کشی، وزن‌کشی و… ایرانی‌ها ورود کردند و در داوری سالی ۳ داور A آسیایی و یک داور A جهانی به داوران‌مان اضافه شدند. گرچه در موضوع تربیت داور، هدفمان داشتن داور جهانی بود.»
حضور داوران ایرانی می‌توانست در مسابقات بین‌المللی، قاره‌ای و حتی جهانی برای جودوکارانمان مفید باشد. اتوماتیک‌وار داوران جهانی از آخرین قوانین داوری اطلاع پیدا می‌کنند و انتقال آخرین تغییرات داوری به جودوکاران ایرانی، در مبارزات به آنان کمک خواهد ‌کرد ضمن آنکه حضور داوران ایرانی در مسابقات برون‌مرزی یک تکیه‌گاه برای ملی‌پوشان کشورمان به حساب می‌آمد که داوران دیگر کشورها به سادگی حقشان را پایمال نکنند.
تا‌ آن موقع ایران داور جهانی نداشت. قاره آسیا سالی یک سهمیه برای شرکت در کلاسهای داوری A جهانی داشت و فدراسیون جودو ایران هرسال یک داور برای گرفتن مدرک A جهانی اعزام کرد. پیشرفت در ارتقاء سطح داوری جودو به آنجا رسید که مینوکده در المپیک پکن داوری گرفت.
مینوکده آن زمان رئیس کمیته داوران فدراسیون جودو بود.
سال ۲۰۰۱ (۱۳۸۰) مسابقات قهرمانی جودو بزرگسالان جهان در مونیخ آلمان برگزار ‌شد. پرچم سه رنگ ایران در مونیخ به یمن مدال طلای وزن ۶۶ کیلوگرم به اهتزاز درآمد و سرود جمهوری اسلامی ایران در سالن مسابقات طنین‌انداز شد. آرش میراسماعیلی اولین مدال طلای جودو جهان را برای نخستین‌بار برای کشورمان به ارمغان آورد و سیدمحمود میران در وزن ۹۵+ کیلوگرم همین مسابقات، اولین نشان برنز جودو جهان را به گردن آویخت. دو مدال جهانی ره‌آورد این سفر پُرخاطره بود. حالا ایران نیز به جمع کشورهای مدال‌آور جودو جهان پیوسته بود و می‌توانست در مسائل بین‌المللی این ورزش نیز نقش‌آفرین باشد.
طی این دوره‌ها «پارک» از کره و «ویزر» از مجارستان ریاست فدراسیون جهانی جودو را برعهده داشتند که در هردو دوره ایران ارتباط خوبی با فدراسیون جهانی برقرار کرده بود.
مهندس هاشمی‌طبا از سازمان ورزش کنار گذاشته شد و مهندس مهرعلیزاده (در دولت هشتم) به عنوان رئیس سازمان تربیت بدنی منصوب گردید.
بازیهای المپیک ۲۰۰۴ آتن پیش‌رو بود و هنوز هاشمی‌طبا رئیس کمیته ملی المپیک و عضو IOC بود، اما باز هم دخالت سیاست در ورزش دوباره کار دست ورزش داد و این بار بزرگترین ضربه را به پیکر ورزش ایران وارد کرد. مهندس مهرعلیزاده که آمد جمعی که با وی وارد سازمان شدند برنتابیدند که هاشمی‌طبا در کمیته ملی المپیک ماندگار شود. در حالی که می‌دانستند رفتن هاشمی‌طبا مساوی است با از دست‌دادن پستی که در کمیته بین‌المللی المپیک (IOC) دارد. حالا خود هاشمی‌طبا هم دچار سیاست‌زدگی در ورزش شده بود و بازهم این ورزش بود که ضرر می‌کرد. باند مهرعلیزاده که به‌‌زعم خودشان تیپ دانشگاهی بودند به سرعت دست به تغییرات زدند و در صدر تا ذیل ورزش، افراد قبلی را برکنار و نفرات خودی را جایگزین کرده و به قول خودشان، تحول(!) به وجود آوردند.
* مجتبی کمپانی

print
Print Friendly, PDF & Email

نوشته های مشابه

بستن
بستن